سیدصابر جباری: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
(اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح ارقام) |
||
خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات عالمان شیعه | |||
| عنوان =سیدصابر جباری | |||
| تصویر =سیدصابر جباری.jpg | |||
| توضیح تصویر = | |||
| اندازه تصویر = | |||
| سرشناسی =امام جمعه | |||
| نام کامل = | |||
| لقب = | |||
| نسب = | |||
| تاریخ تولد =۹ فروردین ۱۳۱۷ش | |||
| زادگاه =متکازین از توابع شهرستان بهشهر | |||
| تاریخ وفات =۱۰ شهریور ۱۳۹۳ش | |||
| شهر وفات =بهشهر | |||
| تاریخ شهادت = | |||
| محل شهادت = | |||
| محل دفن =مصلای بهشهر | |||
| خویشاوندان سرشناس = | |||
| استادان =[[امامخمینی]]، [[محمد فاضل لنکرانی]]، [[حسین نوری همدانی]]، [[علیاکبر مشکینی|میرزا علیاکبر مشکینی]]، [[سیدمحمدباقر سلطانی طباطبایی]] و... | |||
| شاگردان = | |||
| محل تحصیل =حوزههای علمیه [[حوزه علمیه قم|قم]]، مشهد و کوهستان | |||
| اجازه روایت از = | |||
| اجازه اجتهاد از = | |||
| اجازه روایت به = | |||
| اجازه اجتهاد به = | |||
| تالیفات = | |||
| سایر = | |||
| سیاسی =حمایت از امامخمینی و نهضت او | |||
| اجتماعی =امامت جمعه و خدمات عامالمنفعه | |||
| امضا = | |||
| وبگاه رسمی = | |||
}} | |||
'''سیدصابر جباری'''، از شاگردان درس خارج فقه و اصول امامخمینی. | '''سیدصابر جباری'''، از شاگردان درس خارج فقه و اصول امامخمینی. | ||
خط ۶: | خط ۳۷: | ||
== تحصیل == | == تحصیل == | ||
سیدصابر جباری از کودکی و زیر نظر پدرش به فراگیری دروس حوزوی پرداخت و در ۱۲ سالگی مقدمات علوم حوزوی را خواند. سپس راهی شهر کوهستان شد و در حوزه علمیه آن شهر که به همت [[محمد کوهستانی|شیخ محمد کوهستانی]] تأسیس شده بود، به تحصیل ادامه داد و بخشی از دروس سطح را پیش آقایان کوهستانی، سمچولی و سیدزکریا حسینی متکازینی خواند و جایزهای را به سبب مهارت در آموختن ادبیات عرب در صرف و نحو از کوهستانی دریافت کرد. مدتی بعد به حوزه علمیه نوکنده رفت و بخش دیگری از دروس سطح را پیش آقایان نصیری مازندرانی و عالمی به نام ربانی خواند. پس از یک سال راهی [[مشهد]] شد و در [[حوزه علمیه مشهد]] در دروس آقایان محمدتقی ادیب نیشابوری و شیخ محمدرضا مهدوی دامغانی شرکت کرد و پس از حضوری کوتاه در آن درسها، رهسپار [[قم]] شد و از سال ۱۳۳۶ش در [[حوزه علمیه قم]] به فراگیری دروس حوزوی ادامه داد. او در آنجا با کسب نمره عالی در امتحانی که توسط [[سیدحسین بروجردی|آیتالله سیدحسین طباطبایی بروجردی]] برگزار میشد، موفق به دریافت شهریه از این درس شد و سپس درسهای عالی سطح را پیش آقایان [[محمد فاضل لنکرانی]]، [[حسین نوری همدانی]]، [[علیاکبر مشکینی|میرزا علیاکبر مشکینی]] و [[سیدمحمدباقر سلطانی طباطبایی]] تکمیل کرد. دروس فلسفی و همچنین [[تفسیر|تفسیر قرآن]] را هم پیش [[سیدمحمدحسین طباطبایی|علامه سیدمحمدحسین طباطبایی]] خواند. آنگاه در درسهای خارج فقه و اصول آیات عباسعلی شاهرودی، [[امامخمینی]]، [[سیدشهابالدین مرعشی نجفی]]، [[سیدمحمدرضا گلپایگانی|سیدمحمدرضا موسوی گلپایگانی]]، [[میرزاهاشم آملی]] و [[محمدتقی بهجت]] شرکت کرد. در سال ۱۳۴۰ش در ۲۴ سالگی به [[درجه اجتهاد]] رسید و از همان زمان به تدریس سطوح عالیه فقه و اصول در [[حوزه علمیه قم]] مشغول شد.<ref>انصاری، «درگذشتگان: آیتالله جباری»، ص۱۲۷-۱۲۸؛ کاظمینی، دانشنامه ائمه جمعه سراسر کشور، ج۱؛ «زندگینامه حضرت آیتالله حاج سیدصابر جباری امام جمعه بهشهر»، پایگاه اطلاعرسانی دفتر حضرت آیتالله حاج سیدصابر جباری،.</ref> درباره سالهای دقیق حضور جباری در درس امامخمینی گزارشی در دست نیست، ولی میتوان احتمال داد که از اواخر دهه ۱۳۳۰ش و اوایل دهه ۱۳۴۰ش و پیش از [[تبعید امامخمینی|تبعید امامخمینی به خارج از کشور]] در درسهای ایشان در [[مسجد سلماسی|مساجد سلماسی]] و [[مسجد اعظم قم|اعظم قم]] شرکت میکرده است. | سیدصابر جباری از کودکی و زیر نظر پدرش به فراگیری دروس حوزوی پرداخت و در ۱۲ سالگی مقدمات علوم حوزوی را خواند. سپس راهی شهر کوهستان شد و در حوزه علمیه آن شهر که به همت [[محمد کوهستانی|شیخ محمد کوهستانی]] تأسیس شده بود، به تحصیل ادامه داد و بخشی از دروس سطح را پیش آقایان کوهستانی، سمچولی و سیدزکریا حسینی متکازینی خواند و جایزهای را به سبب مهارت در آموختن ادبیات عرب در صرف و نحو از کوهستانی دریافت کرد. مدتی بعد به حوزه علمیه نوکنده رفت و بخش دیگری از دروس سطح را پیش آقایان نصیری مازندرانی و عالمی به نام ربانی خواند. پس از یک سال راهی [[مشهد]] شد و در [[حوزه علمیه مشهد]] در دروس آقایان محمدتقی ادیب نیشابوری و شیخ محمدرضا مهدوی دامغانی شرکت کرد و پس از حضوری کوتاه در آن درسها، رهسپار [[قم]] شد و از سال ۱۳۳۶ش در [[حوزه علمیه قم]] به فراگیری دروس حوزوی ادامه داد. او در آنجا با کسب نمره عالی در امتحانی که توسط [[سیدحسین بروجردی|آیتالله سیدحسین طباطبایی بروجردی]] برگزار میشد، موفق به دریافت شهریه از این درس شد و سپس درسهای عالی سطح را پیش آقایان [[محمد فاضل لنکرانی]]، [[حسین نوری همدانی]]، [[علیاکبر مشکینی|میرزا علیاکبر مشکینی]] و [[سیدمحمدباقر سلطانی طباطبایی]] تکمیل کرد. دروس فلسفی و همچنین [[تفسیر|تفسیر قرآن]] را هم پیش [[سیدمحمدحسین طباطبایی|علامه سیدمحمدحسین طباطبایی]] خواند. آنگاه در درسهای خارج فقه و اصول آیات عباسعلی شاهرودی، [[امامخمینی]]، [[سیدشهابالدین مرعشی نجفی]]، [[سیدمحمدرضا گلپایگانی|سیدمحمدرضا موسوی گلپایگانی]]، [[میرزاهاشم آملی]] و [[محمدتقی بهجت]] شرکت کرد. در سال ۱۳۴۰ش در ۲۴ سالگی به [[درجه اجتهاد]] رسید و از همان زمان به تدریس سطوح عالیه فقه و اصول در [[حوزه علمیه قم]] مشغول شد.<ref>انصاری، «درگذشتگان: آیتالله جباری»، ص۱۲۷-۱۲۸؛ کاظمینی، دانشنامه ائمه جمعه سراسر کشور، ج۱؛ «زندگینامه حضرت آیتالله حاج سیدصابر جباری امام جمعه بهشهر»، پایگاه اطلاعرسانی دفتر حضرت آیتالله حاج سیدصابر جباری،.</ref> درباره سالهای دقیق حضور جباری در درس امامخمینی گزارشی در دست نیست، ولی میتوان احتمال داد که از اواخر دهه ۱۳۳۰ش و اوایل دهه ۱۳۴۰ش و پیش از [[تبعید امامخمینی|تبعید امامخمینی به خارج از کشور]] در درسهای ایشان در [[مسجد سلماسی|مساجد سلماسی]] و [[مسجد اعظم قم|اعظم قم]] شرکت میکرده است. | ||
==فعالیت سیاسی و مبارزاتی== | |||
جباری در ۴ فروردین ۱۳۴۴ همراه با جمعی از عالمان و محصلان مازندرانی مقیم حوزه علمیه قم، نامهای به [[امیرعباس هویدا]] نخستوزیر وقت نوشت و به عملکرد [[حکومت پهلوی]] در مواجهه با [[انتقاد|انتقادها]] و عدم اهتمام به پیشرفت و آبادانی کشور انتقاد کرد. آنان در آن نامه با اشاره به تبعید «زعیم معظم مسلمین مرجع بزرگ تقلید شیعیان حضرت آیتاللهالعظمی آقای خمینی» به خارج از کشور به جرم نصیحت و خیرخواهی، تبعید امامخمینی را مغایر با اصول و مواد قانون اساسی و اساس شریعت دانستند و آن را محکوم کردند و خواستار بازگرداندن ایشان به کشور شدند. همچنین خواستار لغو مصوبات خلاف شرع و قانون، آزادی زندانیان سیاسی، برطرف کردن اختناق و جبر و فشار و جبران نواقص گذشته شدند.<ref>مرکز اسناد انقلاب اسلامی، اسناد انقلاب اسلامی، ج۳، ص۱۵۸-۱۶۰.</ref> | جباری در ۴ فروردین ۱۳۴۴ همراه با جمعی از عالمان و محصلان مازندرانی مقیم حوزه علمیه قم، نامهای به [[امیرعباس هویدا]] نخستوزیر وقت نوشت و به عملکرد [[حکومت پهلوی]] در مواجهه با [[انتقاد|انتقادها]] و عدم اهتمام به پیشرفت و آبادانی کشور انتقاد کرد. آنان در آن نامه با اشاره به تبعید «زعیم معظم مسلمین مرجع بزرگ تقلید شیعیان حضرت آیتاللهالعظمی آقای خمینی» به خارج از کشور به جرم نصیحت و خیرخواهی، تبعید امامخمینی را مغایر با اصول و مواد قانون اساسی و اساس شریعت دانستند و آن را محکوم کردند و خواستار بازگرداندن ایشان به کشور شدند. همچنین خواستار لغو مصوبات خلاف شرع و قانون، آزادی زندانیان سیاسی، برطرف کردن اختناق و جبر و فشار و جبران نواقص گذشته شدند.<ref>مرکز اسناد انقلاب اسلامی، اسناد انقلاب اسلامی، ج۳، ص۱۵۸-۱۶۰.</ref> | ||
جباری همچنین در پاییز ۱۳۴۴ش پس از مهاجرت امامخمینی به عراق و حضور ایشان در نجف اشرف، همراه با جمعی از روحانیان و محصلان دروس حوزوی در قم نامهای به امامخمینی ارسال کردند و در آن نامه با محکوم کردن مجدد تبعید ایشان به خارج از کشور، از حضور ایشان در نجف اشرف اظهار مسرت کردند.<ref>مؤسسه تنظیم و نشر آثار امامخمینی، سیر مبارزات امام در آیینه اسناد ساواک، ج۵، ص۳۷۲ـ۳۶۹؛ اسناد انقلاب اسلامی، ج۳، ص۱۷۸ـ۱۷۳.</ref> او در ۱۵ خرداد ۱۳۴۵ و در سالروز [[قیام پانزده خرداد ۱۳۴۲|قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲]] نیز همراه با جمعی از محصلان حوزه علمیه قم، با ارسال نامهای به «حضرت آیتالله العظمی آقای خمینی مرجع تقلید عظیمالشأن و پیشوای عالیقدر»، سالگرد قیام خونین خرداد را «روز قتل عام آزادمردانی... که برای دفاع از قرآن و روحانیت و استقلال و آزادی به پا خاسته بودند»، به آن زعیم بزرگ تسلیت گفتند و از ترور و اختناق حاکم بر کشور انتقاد نمودند و با اشاره به [[دستگیری امامخمینی|دستگیری]] و تبعید امامخمینی و نیز دستگیری و زندانی کردن جمعی از روحانیان مبارز، از سیاستهای سرکوبگرانه حکومت پهلوی بهشدت انتقاد کردند.<ref>مرکز اسناد انقلاب اسلامی، اسناد انقلاب اسلامی، ج۳، | جباری همچنین در پاییز ۱۳۴۴ش پس از مهاجرت امامخمینی به عراق و حضور ایشان در نجف اشرف، همراه با جمعی از روحانیان و محصلان دروس حوزوی در قم نامهای به امامخمینی ارسال کردند و در آن نامه با محکوم کردن مجدد تبعید ایشان به خارج از کشور، از حضور ایشان در نجف اشرف اظهار مسرت کردند.<ref>مؤسسه تنظیم و نشر آثار امامخمینی، سیر مبارزات امام در آیینه اسناد ساواک، ج۵، ص۳۷۲ـ۳۶۹؛ اسناد انقلاب اسلامی، ج۳، ص۱۷۸ـ۱۷۳.</ref> او در ۱۵ خرداد ۱۳۴۵ و در سالروز [[قیام پانزده خرداد ۱۳۴۲|قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲]] نیز همراه با جمعی از محصلان حوزه علمیه قم، با ارسال نامهای به «حضرت آیتالله العظمی آقای خمینی مرجع تقلید عظیمالشأن و پیشوای عالیقدر»، سالگرد قیام خونین خرداد را «روز قتل عام آزادمردانی... که برای دفاع از قرآن و روحانیت و استقلال و آزادی به پا خاسته بودند»، به آن زعیم بزرگ تسلیت گفتند و از ترور و اختناق حاکم بر کشور انتقاد نمودند و با اشاره به [[دستگیری امامخمینی|دستگیری]] و تبعید امامخمینی و نیز دستگیری و زندانی کردن جمعی از روحانیان مبارز، از سیاستهای سرکوبگرانه حکومت پهلوی بهشدت انتقاد کردند.<ref>مرکز اسناد انقلاب اسلامی، اسناد انقلاب اسلامی، ج۳، ص۲۰۱-۲۰۴؛ مؤسسه تنظیم و نشر آثار امامخمینی، سیر مبارزات یاران امام در آینه اسناد ساواک، ج۴، ص۲۱-۲۴.</ref> او سپس به تدریس در حوزه علمیه قم ادامه داد و همزمان به سخنرانی در مجالس مختلف میپرداخت. در نوروز سال ۱۳۴۲ ش در درگیری روحانیان با ساواک در [[مدرسه فیضیه|مدرسه فیضیه قم]] حضور داشت. همچنین در تجمع طلاب در [[قم]] به علت بازداشت امامخمینی، سیلی محکمی به گوش رئیس شهربانی وقت به دلیل انداختن قرآن از دست یکی از روحانیان زدند و همین باعث درگیری شدید بین طلاب و عمال رژیم فاسد پهلوی شد. در سالهای نهضت اسلامی برای تبلیغ به شهرهای مختلف کشور ازجمله مشهد، گرگان، سمنان، دامغان، فومن، اراک، خوانسار، آمل، فریدونکنار، محمودآباد، توابع قم و … سفر میکرد و در روشنگری مردم نسبت به مسائل روز جامعه نقش داشت. هنگام به ثمر نشستن [[انقلاب اسلامی ایران|پیروزی انقلاب]]، مردم در فریدونکنار بهاتفاق او شهربانی شهر را تسخیر و نیروهای آن را خلع سلاح کردند. | ||
==فعالیتها پس از پیروزی انقلاب== | |||
او سپس به تدریس در حوزه علمیه قم ادامه داد و همزمان به سخنرانی در مجالس مختلف میپرداخت. در نوروز سال ۱۳۴۲ ش در درگیری روحانیان با ساواک در [[مدرسه فیضیه|مدرسه فیضیه قم]] حضور داشت. همچنین در تجمع طلاب در [[قم]] به علت بازداشت امامخمینی، سیلی محکمی به گوش رئیس شهربانی وقت به دلیل انداختن قرآن از دست یکی از روحانیان زدند و همین باعث درگیری شدید بین طلاب و عمال رژیم فاسد پهلوی شد. در سالهای نهضت اسلامی برای تبلیغ به شهرهای مختلف کشور ازجمله مشهد، گرگان، سمنان، دامغان، فومن، اراک، خوانسار، آمل، فریدونکنار، محمودآباد، توابع قم و … سفر میکرد و در روشنگری مردم نسبت به مسائل روز جامعه نقش داشت. هنگام به ثمر نشستن [[انقلاب اسلامی ایران|پیروزی انقلاب]]، مردم در فریدونکنار بهاتفاق او شهربانی شهر را تسخیر و نیروهای آن را خلع سلاح کردند. جباری در سال ۱۳۵۹ از سوی [[امامخمینی]] به سمت امامت جمعه شهرستان بهشهر منصوب شد. در همان ایام آغازین [[جنگ عراق علیه ایران|جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]]، برای بازدید از مناطق جنگی تا سر پل ذهاب رفت. همچنین برای بردن کمکهای مردمی و اطلاع از وضعیت رزمندگان، ۱۹ بار به مناطق جنگی غرب و جنوب کشور سفر کرد. | جباری در سال ۱۳۵۹ از سوی [[امامخمینی]] به سمت امامت جمعه شهرستان بهشهر منصوب شد. در همان ایام آغازین [[جنگ عراق علیه ایران|جنگ تحمیلی عراق علیه ایران]]، برای بازدید از مناطق جنگی تا سر پل ذهاب رفت. همچنین برای بردن کمکهای مردمی و اطلاع از وضعیت رزمندگان، ۱۹ بار به مناطق جنگی غرب و جنوب کشور سفر کرد. | ||
از ابتکارات ویژه او میتوان به راهاندازی دستجات عزاداری در شب شهادت ائمه معصومین(ع) و حرکت بهسوی مسجدی که به نام آن امام همام مزین شده است، اشاره کرد. او در سومین و چهارمین دوره انتخابات [[مجلس خبرگان رهبری]] از سوی مردم استان مازندران به نمایندگی برگزیده شد. علاوه بر آن، عضویت در شورای سیاستگذاری ائمه جمعه استان مازندران و نیز قائممقامی شورای مدیریت حوزههای استان مازندران از مسئولیتهای اوست. او در مدت ۳۰ سال حضور در مسند امامت جمعه هرگز جلسات درس و بحث علمی را تعطیل نکرد و علاوه بر اینکه رئیس حوزههای علمیه امام صادق(ع)، چهارده معصوم، جبلالنور و قدسیه شهرستان بهشهر بود، خود نیز به تدریس خارج فقه و اصول، تفسیر قرآن مجید، تفسیر و اخلاق در حوزه، دانشگاه و نهادهای مختلف ازجمله [[جهاد سازندگی|جهاد]]، [[سپاه پاسداران انقلاب اسلامی|سپاه]] و … مشغول بود. | از ابتکارات ویژه او میتوان به راهاندازی دستجات عزاداری در شب شهادت ائمه معصومین(ع) و حرکت بهسوی مسجدی که به نام آن امام همام مزین شده است، اشاره کرد. او در سومین و چهارمین دوره انتخابات [[مجلس خبرگان رهبری]] از سوی مردم استان مازندران به نمایندگی برگزیده شد. علاوه بر آن، عضویت در شورای سیاستگذاری ائمه جمعه استان مازندران و نیز قائممقامی شورای مدیریت حوزههای استان مازندران از مسئولیتهای اوست. او در مدت ۳۰ سال حضور در مسند امامت جمعه هرگز جلسات درس و بحث علمی را تعطیل نکرد و علاوه بر اینکه رئیس حوزههای علمیه امام صادق(ع)، چهارده معصوم، جبلالنور و قدسیه شهرستان بهشهر بود، خود نیز به تدریس خارج فقه و اصول، تفسیر قرآن مجید، تفسیر و اخلاق در حوزه، دانشگاه و نهادهای مختلف ازجمله [[جهاد سازندگی|جهاد]]، [[سپاه پاسداران انقلاب اسلامی|سپاه]] و … مشغول بود. |
نسخهٔ ۱۵ خرداد ۱۴۰۳، ساعت ۱۸:۱۴
![]() | |
اطلاعات فردی | |
---|---|
تاریخ تولد | ۹ فروردین ۱۳۱۷ش |
زادگاه | متکازین از توابع شهرستان بهشهر |
تاریخ وفات | ۱۰ شهریور ۱۳۹۳ش |
محل دفن | مصلای بهشهر |
شهر وفات | بهشهر |
اطلاعات علمی | |
استادان | امامخمینی، محمد فاضل لنکرانی، حسین نوری همدانی، میرزا علیاکبر مشکینی، سیدمحمدباقر سلطانی طباطبایی و... |
محل تحصیل | حوزههای علمیه قم، مشهد و کوهستان |
فعالیتهای اجتماعی-سیاسی | |
سیاسی | حمایت از امامخمینی و نهضت او |
اجتماعی | امامت جمعه و خدمات عامالمنفعه |
سیدصابر جباری، از شاگردان درس خارج فقه و اصول امامخمینی.
ولادت
سیدصابر جباری در نهم فروردین ۱۳۱۷ در روستای متکازین از توابع شهرستان بهشهر در خانوادهای روحانی به دنیا آمد. پدرش سیدمحمد جباری در کسوت روحانیت بود.
تحصیل
سیدصابر جباری از کودکی و زیر نظر پدرش به فراگیری دروس حوزوی پرداخت و در ۱۲ سالگی مقدمات علوم حوزوی را خواند. سپس راهی شهر کوهستان شد و در حوزه علمیه آن شهر که به همت شیخ محمد کوهستانی تأسیس شده بود، به تحصیل ادامه داد و بخشی از دروس سطح را پیش آقایان کوهستانی، سمچولی و سیدزکریا حسینی متکازینی خواند و جایزهای را به سبب مهارت در آموختن ادبیات عرب در صرف و نحو از کوهستانی دریافت کرد. مدتی بعد به حوزه علمیه نوکنده رفت و بخش دیگری از دروس سطح را پیش آقایان نصیری مازندرانی و عالمی به نام ربانی خواند. پس از یک سال راهی مشهد شد و در حوزه علمیه مشهد در دروس آقایان محمدتقی ادیب نیشابوری و شیخ محمدرضا مهدوی دامغانی شرکت کرد و پس از حضوری کوتاه در آن درسها، رهسپار قم شد و از سال ۱۳۳۶ش در حوزه علمیه قم به فراگیری دروس حوزوی ادامه داد. او در آنجا با کسب نمره عالی در امتحانی که توسط آیتالله سیدحسین طباطبایی بروجردی برگزار میشد، موفق به دریافت شهریه از این درس شد و سپس درسهای عالی سطح را پیش آقایان محمد فاضل لنکرانی، حسین نوری همدانی، میرزا علیاکبر مشکینی و سیدمحمدباقر سلطانی طباطبایی تکمیل کرد. دروس فلسفی و همچنین تفسیر قرآن را هم پیش علامه سیدمحمدحسین طباطبایی خواند. آنگاه در درسهای خارج فقه و اصول آیات عباسعلی شاهرودی، امامخمینی، سیدشهابالدین مرعشی نجفی، سیدمحمدرضا موسوی گلپایگانی، میرزاهاشم آملی و محمدتقی بهجت شرکت کرد. در سال ۱۳۴۰ش در ۲۴ سالگی به درجه اجتهاد رسید و از همان زمان به تدریس سطوح عالیه فقه و اصول در حوزه علمیه قم مشغول شد.[۱] درباره سالهای دقیق حضور جباری در درس امامخمینی گزارشی در دست نیست، ولی میتوان احتمال داد که از اواخر دهه ۱۳۳۰ش و اوایل دهه ۱۳۴۰ش و پیش از تبعید امامخمینی به خارج از کشور در درسهای ایشان در مساجد سلماسی و اعظم قم شرکت میکرده است.
فعالیت سیاسی و مبارزاتی
جباری در ۴ فروردین ۱۳۴۴ همراه با جمعی از عالمان و محصلان مازندرانی مقیم حوزه علمیه قم، نامهای به امیرعباس هویدا نخستوزیر وقت نوشت و به عملکرد حکومت پهلوی در مواجهه با انتقادها و عدم اهتمام به پیشرفت و آبادانی کشور انتقاد کرد. آنان در آن نامه با اشاره به تبعید «زعیم معظم مسلمین مرجع بزرگ تقلید شیعیان حضرت آیتاللهالعظمی آقای خمینی» به خارج از کشور به جرم نصیحت و خیرخواهی، تبعید امامخمینی را مغایر با اصول و مواد قانون اساسی و اساس شریعت دانستند و آن را محکوم کردند و خواستار بازگرداندن ایشان به کشور شدند. همچنین خواستار لغو مصوبات خلاف شرع و قانون، آزادی زندانیان سیاسی، برطرف کردن اختناق و جبر و فشار و جبران نواقص گذشته شدند.[۲]
جباری همچنین در پاییز ۱۳۴۴ش پس از مهاجرت امامخمینی به عراق و حضور ایشان در نجف اشرف، همراه با جمعی از روحانیان و محصلان دروس حوزوی در قم نامهای به امامخمینی ارسال کردند و در آن نامه با محکوم کردن مجدد تبعید ایشان به خارج از کشور، از حضور ایشان در نجف اشرف اظهار مسرت کردند.[۳] او در ۱۵ خرداد ۱۳۴۵ و در سالروز قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ نیز همراه با جمعی از محصلان حوزه علمیه قم، با ارسال نامهای به «حضرت آیتالله العظمی آقای خمینی مرجع تقلید عظیمالشأن و پیشوای عالیقدر»، سالگرد قیام خونین خرداد را «روز قتل عام آزادمردانی... که برای دفاع از قرآن و روحانیت و استقلال و آزادی به پا خاسته بودند»، به آن زعیم بزرگ تسلیت گفتند و از ترور و اختناق حاکم بر کشور انتقاد نمودند و با اشاره به دستگیری و تبعید امامخمینی و نیز دستگیری و زندانی کردن جمعی از روحانیان مبارز، از سیاستهای سرکوبگرانه حکومت پهلوی بهشدت انتقاد کردند.[۴] او سپس به تدریس در حوزه علمیه قم ادامه داد و همزمان به سخنرانی در مجالس مختلف میپرداخت. در نوروز سال ۱۳۴۲ ش در درگیری روحانیان با ساواک در مدرسه فیضیه قم حضور داشت. همچنین در تجمع طلاب در قم به علت بازداشت امامخمینی، سیلی محکمی به گوش رئیس شهربانی وقت به دلیل انداختن قرآن از دست یکی از روحانیان زدند و همین باعث درگیری شدید بین طلاب و عمال رژیم فاسد پهلوی شد. در سالهای نهضت اسلامی برای تبلیغ به شهرهای مختلف کشور ازجمله مشهد، گرگان، سمنان، دامغان، فومن، اراک، خوانسار، آمل، فریدونکنار، محمودآباد، توابع قم و … سفر میکرد و در روشنگری مردم نسبت به مسائل روز جامعه نقش داشت. هنگام به ثمر نشستن پیروزی انقلاب، مردم در فریدونکنار بهاتفاق او شهربانی شهر را تسخیر و نیروهای آن را خلع سلاح کردند.
فعالیتها پس از پیروزی انقلاب
جباری در سال ۱۳۵۹ از سوی امامخمینی به سمت امامت جمعه شهرستان بهشهر منصوب شد. در همان ایام آغازین جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، برای بازدید از مناطق جنگی تا سر پل ذهاب رفت. همچنین برای بردن کمکهای مردمی و اطلاع از وضعیت رزمندگان، ۱۹ بار به مناطق جنگی غرب و جنوب کشور سفر کرد.
از ابتکارات ویژه او میتوان به راهاندازی دستجات عزاداری در شب شهادت ائمه معصومین(ع) و حرکت بهسوی مسجدی که به نام آن امام همام مزین شده است، اشاره کرد. او در سومین و چهارمین دوره انتخابات مجلس خبرگان رهبری از سوی مردم استان مازندران به نمایندگی برگزیده شد. علاوه بر آن، عضویت در شورای سیاستگذاری ائمه جمعه استان مازندران و نیز قائممقامی شورای مدیریت حوزههای استان مازندران از مسئولیتهای اوست. او در مدت ۳۰ سال حضور در مسند امامت جمعه هرگز جلسات درس و بحث علمی را تعطیل نکرد و علاوه بر اینکه رئیس حوزههای علمیه امام صادق(ع)، چهارده معصوم، جبلالنور و قدسیه شهرستان بهشهر بود، خود نیز به تدریس خارج فقه و اصول، تفسیر قرآن مجید، تفسیر و اخلاق در حوزه، دانشگاه و نهادهای مختلف ازجمله جهاد، سپاه و … مشغول بود.
علاوه بر این، پژوهشهایی ازجمله کتاب اعجاز الدلیلین از او بر جای مانده است. او خدمات عامالمنفعه زیادی انجام داده است که از آن جمله میتوان به ساخت مدارس، مساجد و اماکن مذهبی متعدد، پیگیری جدّی برای ساختن بیمارستانهای امامخمینی(ره) و شهدای بهشهر، ایجاد دانشگاه علم و فناوری مازندران، تداوم و بقاء دانشگاه پیام نور، ایجاد درمانگاه و خانههای بهداشت و از همه مهمتر ساخت مسجد جامع و مصلاّی بزرگ شهرستان بهشهر و… اشاره کرد.[۵]
سیدصابر جباری در دهم شهریور ۱۳۹۳ در بهشهر درگذشت و پیکرش پس از اقامه نماز توسط نورالله طبرسی در مصلای بهشهر به خاک سپرده شد.[۶]
پانویس
- ↑ انصاری، «درگذشتگان: آیتالله جباری»، ص۱۲۷-۱۲۸؛ کاظمینی، دانشنامه ائمه جمعه سراسر کشور، ج۱؛ «زندگینامه حضرت آیتالله حاج سیدصابر جباری امام جمعه بهشهر»، پایگاه اطلاعرسانی دفتر حضرت آیتالله حاج سیدصابر جباری،.
- ↑ مرکز اسناد انقلاب اسلامی، اسناد انقلاب اسلامی، ج۳، ص۱۵۸-۱۶۰.
- ↑ مؤسسه تنظیم و نشر آثار امامخمینی، سیر مبارزات امام در آیینه اسناد ساواک، ج۵، ص۳۷۲ـ۳۶۹؛ اسناد انقلاب اسلامی، ج۳، ص۱۷۸ـ۱۷۳.
- ↑ مرکز اسناد انقلاب اسلامی، اسناد انقلاب اسلامی، ج۳، ص۲۰۱-۲۰۴؛ مؤسسه تنظیم و نشر آثار امامخمینی، سیر مبارزات یاران امام در آینه اسناد ساواک، ج۴، ص۲۱-۲۴.
- ↑ انصاری، «درگذشتگان: آیتالله جباری»، ص۱۲۷-۱۲۸؛ کاظمینی، دانشنامه ائمه جمعه سراسر کشور، ج۱.
- ↑ انصاری، «درگذشتگان: آیتالله جباری»، ص۱۲۸.
منابع
- اسناد انقلاب اسلامی (۱۳۷۴)، ج۳، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
- انصاری، ناصرالدین (۱۳۹۳)، «درگذشتگان: آیتالله جباری»، دوماهنامه آینه پژوهش، سال بیست و پنجم، شماره ۱۴۸، مهر و آبان.
- «زندگینامه حضرت آیتالله حاج سیدصابر جباری امام جمعه بهشهر»، پایگاه اطلاعرسانی دفتر حضرت آیتالله حاج سیدصابر جباری، تاریخ مشاهده: ۱۵ خرداد ۱۴۰۳ش.
- سیر مبارزات امام در آیینه اسناد ساواک (۱۳۸۶)، ج۵، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امامخمینی.
- سیر مبارزات یاران امامخمینی در آینه اسناد به روایت اسناد ساواک (۱۳۹۳)، ج۱، ۳، ۵، تدوین: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امامخمینی، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امامخمینی.
- کاظمینی، محمدکاظم (۱۳۸۴)، دانشنامه ائمه جمعه سراسر کشور، ج۱، تهران، برگ رضوان.