ویکی امام خمینی:نوشتار پیشنهادی/۲۰۲۶/۷۶
حسنبنعلی، امامعسکری(ع)، زندگی، جایگاه و نقش امام یازدهم(ع).
امامحسن عسکری(ع) امام یازدهم شیعیان و فرزند امامهادی(ع) و سوسن در سال ۲۳۲ق در مدینه به دنیا آمد و در هشتم ربیعالاول ۲۶۰ق در سامرا به شهادت رسید.
امامحسن عسکری(ع) جامع فضایل و در همه خصایص سرآمد دیگران بود و دوست و دشمن به برتری حضرت در علم، حلم، جود، پارسایی و دیگر ارزشهای اخلاقی اذعان داشتند و حاکمان عباسی به جایگاه معنوی و تقوای امامعسکری(ع) معترف بودند و ایشان را به جهت ویژگیهای شخصیتی، شایسته خلافت میشمردند. امامحسن عسکری(ع) پس از شهادت امامهادی(ع) امامت و هدایت مردم را بر عهده گرفت و با وجود آنکه در لشکرگاه سامرا زیر نظر بود، با ارتباط حضوری در خانه و در میان راه یا پنهانی، از راه نامهنگاری، یا به کمک وکلا با شیعیان در ارتباط بود.
امامعسکری(ع) مردم را برای دریافت مسائل دینی به فقهای پارسا ارجاع میداد. امامخمینی در شرح این گفته امامعسکری(ع) به علما و روحانیان اندرز داده است که حجت بر علمای دین، تمامتر از دیگران است و علما در صورتی که بر شاهراه رسالت و ولایت استوار باشند و از دنیاطلبی به دور باشند، نام عالِم زیبنده آنان است؛ ولی در صورت وابستگی روحانیان به دنیا و پادشاهان، در زمره علمای سوء خواهند بود و سرنوشت آنان از دیگران تباهتر خواهد بود.سیاست امامعسکری(ع) در ارتباط با حکومت، بر تقیه استوار بود و به تعبیر امامخمینی حضرت ترک تقیه را از گناهان بزرگ میشمرد. امامعسکری(ع) آشکارا از هیچیک از قیامهای علویان حمایت نکرد و درایت ایشان موجب شد تا تشکیلات شیعه از جریانهای سیاسی منحرف به دور نگه داشته شود. در تحلیل امامخمینی، امامعسکری(ع) وظیفه خود میدید که راه درست را به مردم بنماید و با ستم مبارزه کند و بیلیاقتبودن حاکمان عباسی برای خلافت اسلامی را بر مردم آشکار سازد.