ویکی امام خمینی:نوشتار پیشنهادی/۲۰۲۶/۸۲
شعر، کلام موزون، آهنگین و خیال‌انگیز.
در ادبیات فارسی، شعر نه‌فقط نقش مهمی در حفظ و گسترش زبان دارد و ابزار بیان عواطف و احساسات است، بلکه فلسفه، عرفان، دین و علوم متداول را نیز در بر می‌گیرد. شعر از لحاظ شکل و قالب انواعی مانند مثنوی، رباعی یا غزل دارد. امام‌خمینی اگرچه ادعای شاعری نداشت و سرودن شعر هیچ‌گاه هدف ایشان نبود، اما اشعار فراوانی سروده است. محتوای اشعار ایشان بر اساس دیوان اشعار، در سه حوزه عرفانی، اخلاقی و سیاسی جای می‌گیرد. شعر امام‌خمینی از نظر درونمایه عرفانی و سبک، نزدیک به سبک عراقی، از نظر زبانی، تحت تأثیر حافظ و از نظر مضامین عرفانی، تحت تأثیر مکتب مولوی است. امام‌خمینی شعر را وسیله آگاهی‌بخشی جامعه می‌دانست و به شاعران توصیه می‌کرد که از شعر برای بیداری مردم استفاده کنند. از جمله آسیب‌های شعر و شاعری در نگاه امام‌خمینی، گفتار بدون عمل، تبلیغات غلط، اغراق‌های گزاف و قرارگرفتن در خدمت حکومت‌های فاسد است.