پرش به محتوا

حسن روحانی

از ویکی امام خمینی
حسن روحانی
شناسنامه
زادروز۱۳۲۷ش
شهر تولدسمنان
کشور تولدایران
دیناسلام
مذهبشیعه
پیشهسیاستمدار
اطلاعات سیاسی
پست‌هارئیس‌جمهور


حسن روحانی، از روحانیون مبارز در انقلاب اسلامی و هفتمین رئیس جمهور جمهوری اسلامی است. حسن روحانی از آغاز نهضت اسلامی، فعالیت‌های انقلابی و تبلیغی خود را آغاز کرد و در دهه پنجاه از سخنرانان مشهور در مجامع انقلابی شمرده می‌شد. گفته شده وی اولین کسی بود که لقب امام را برای رهبر کبیر انقلاب، آیت‌الله خمینی بکار برد.

حسن روحانی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، مسئولیت‌های مهمی را برعهده داشت. وی در سال ۱۳۹۲ش به عنوان رئیس جمهور ایران از طرف مردم انتخاب شد.

معرفی

حسن روحانی متولد ۲۱ آبان ۱۳۲۷، در شهر سرخه، در استان سمنان است.[۱] وی در سال ۱۳۳۹ دروس حوزوی را ابتدا در حوزه علمیه سمنان آغاز کرد و سپس در سال ۱۳۴۰ برای ادامه تحصیل به حوزه علمیه قم عزیمت نمود. او در دوره سطح از اساتید معروفی چون محمدرضا آدینه‌وند، دوزدوزانی، اعتمادی، صلواتی، محمد شاه‌آبادی و فاضل لنکرانی بهره جست و در دروس خارج از محضر اساتیدی همچون سیدمحمد محقق‌ داماد، مرتضی حائری یزدی و سید محمدرضا گلپایگانی استفاده کرد. او همزمان با آموختن دروس حوزوی، در سال ۱۳۴۷ش موفق به اخذ دیپلم شد و در سال ۱۳۴۸ش به دانشگاه تهران راه یافت و در سال ۱۳۵۱ش لیسانس خود را در رشته حقوق قضایی دریافت کرد. او موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته حقوق عمومی و دکترای حقوق اساسی از دانشگاه کلدونیان گلاسکو شد.[۲]

فعالیت در انقلاب اسلامی

حسن روحانی با شروع نهضت اسلامی فعالیت‌های انقلابی خود را شروع کرد و علیرغم ایجاد مشکلات فراوان از سوی ساواک، تا پیروزی انقلاب اسلامی به فعالیت تبلیغی و اقدامات انقلابی خود ادامه داد؛ به گونه‌‌ای که در سال‌های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۷ به عنوان یکی از مطرح‌ترین سخنرانان کشور در مجامع دینی و سیاسی شناخته می‌شد.[۳]

حسن روحانی نخستین بار در سال ۱۳۴۱ش تحت تعقیب قرار گرفت و در سال ۱۳۴۴ش، زمانی که تنها ۱۷ سال داشت، دستگیر شد. او در طول مبارزه بارها بازداشت و ممنوع‌المنبر شد؛ با وجود این، در سال‌های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۷ در بسیاری از شهرستان‌های ایران به سخنرانی‌های پرشور و انقلابی ‌پرداخت. اما سخنرانی‌های مهر ۱۳۵۶ وی در مسجد امام قم، تحولی در این شهرستان و در محافل سیاسی حوزه علمیه وجود آورد. قرار بود سخنرانی وی در این مسجد به مدت ده شب ادامه یابد، اما در شب ششم، سخنرانی او با دخالت مأمورین تعطیل شد و او که تحت تعقیب ساواک بود، توسط برخی انقلابیون با لباس مبدل از قم فراری داده شد. سخنان انقلابی او در همان سال در مسجد حکیم اصفهان نیز به قدری تأثیرگذار بود که از شب دوم نه تنها صحن و شبستان‌های این مسجد بزرگ، بلکه کوچه‌های اطراف و بخشی از بازار و خیابان‌های اطراف نیز مملو از جمعیت می‌شد و تعداد زیادی از جوانان و انقلابیون از شهرستان‌های اطراف برای استماع این سخنرانی‌ها به اصفهان می‌آمدند؛ سخنرانی‌هایی که مجموعه آن در کتابی تحت عنوان «مقدمه‌‌ای بر تاریخ امامان شیعه» منتشر شده است.[۴]

روحانی در سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ش برای مدتی مخفی شد، زیرا ساواک همه جا به دنبال دستگیری وی بود. در ماه‌های محرم و صفر نیز با نام مستعار «اسلامی» به سخنرانی‌های انقلابی خود ادامه داد. روحانی در حالی که در سراسر کشور ممنوع‌المنبر بود، در اجتماع بزرگ مردم یزد در فروردین ۱۳۵۷ش سخنرانی کرد و بعد از سخنرانی، مخفیانه از یزد خارج شد و به بندرعباس رفت. از آن پس، برای دستگیری وی، منزلش در تهران تحت مراقبت دائم ساواک قرار گرفت، که در اردیبهشت ۱۳۵۷ به توصیه شهید بهشتی و شهید مطهری از کشور خارج شد.[۵]

حسن روحانی در مهرماه ۱۳۵۷ با پیوستن به امام‌خمینی در پاریس، طبق نظر ایشان به سخنرانی در شهرهای مختلف اروپا پرداخت؛ و بدین منظور با سفر به این شهرها، برای دانشجویان ایرانی از شکل‌گیری و روند انقلاب و ویژگی‌های حکومت اسلامی سخن گفت. آشنایی او با محیط علمی و دانشگاهی اروپا و فرهنگ غرب، موضوعی تأثیرگذار در نحوه اندیشه و نظر او در مسائل جهانی و همچنین در مدیریت وی در سال‌های بعد از پیروزی انقلاب اسلامی شد.[۶]

لقب امام

یکی از نقاط برجسته در تاریخ مبارزات حسن روحانی، به کار بردن لقب «امام» و اعلام شجاعانه آن در آبان ۱۳۵۶ش، برای رهبر کبیر انقلاب اسلامی، امام‌خمینی بود. وی به دعوت مرتضی مطهری، سخنرانی مجلس بزرگداشتی را که به مناسبت رحلت سیدمصطفی خمینی در اول آبان ۱۳۵۶ از سوی جمعی از روحانیون و شخصیت‌های مبارز در مسجد ارگ تهران برگزار شده بود، بر عهده گرفت و برای نخستین بار در این مجلس پیشنهاد کرد که همگان، از عنوان و لقب «امام» برای آیت‌الله خمینی استفاده کنند، و خود نیز در همان مجلس از ایشان با عنوان امام‌خمینی یاد کرد.[۷]

پس از پیروزی انقلاب اسلامی

حسن روحانی پس از پیروزی انقلاب اسلامی مسئولیت‌های مهمی را برعهده گرفت؛ از جمله: عضو شورایعالی دفاع؛ رئیس ستاد قرارگاه خاتم الانبیاء(ص)؛ فرمانده پدافند هوایی کل کشور؛ عضو شورایعالی پشتیبانی جنگ و رئیس کمیته اجرایی آن؛ معاون جانشین فرمانده کل قوا، (در دوره دفاع مقدس)، نماینده پنج دوره مجلس شورای اسلامی (از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۷۹)؛ نایب رئیس اول مجلس و رئیس کمیسیون سیاست خارجی (دوره چهارم و پنجم). نماینده دوره سوم، چهارم و پنجم مجلس خبرگان رهبری، دبیر شورای عالی امنیت ملی به مدت ۱۶ سال (از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۴).[۸]

ریاست جمهوری

حسن روحانی در انتخابات ۲۵ خرداد ۱۳۹۲ش، به عنوان هفتمین رئیس‌جمهور ایران برگزیده شد. وی در انتخابات ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۶ش، برای یک دورهٔ چهار سالهٔ دیگر رئیس‌جمهوری اسلامی ایران باقی ماند.[۹]

تألیفات

حسن روحانی مقالات و کتاب‌های زیادی در رشته حقوق و مطالعات اسلام نوشته است؛ از این میان برخی از این آثار مربوط به انقلاب اسلامی و امام‌خمینی است. از جمله: کتاب انقلاب اسلامی ریشه‌ها و چالش‌ها (انتشار: ۱۳۷۶)، کتاب مبانی تفکر سیاسی امام‌خمینی(ره) (انتشار: ۱۳۷۸) و مقاله گفتمان امام‌خمینی (ره) پیرامون امنیت ملی و سیاست خارجی (بهمن ۱۳۹۱).[۱۰]

خاطرات روحانی درباره نهضت امام‌خمینی و انقلاب اسلامی

خاطرات دکتر حسن روحانی (انقلاب اسلامی ۱۳۴۱-۱۳۵۷)، کتابی از مرکز اسناد انقلاب اسلامی، به واکاوی خاطرات حسن روحانی، پیرامون زندگانی، نهضت امام‌خمینی، انقلاب اسلامی و فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی وی پرداخته است.[۱۱]

پانویس

  1. خاطرات دکتر حسن روحانی (انقلاب اسلامی ۱۳۴۱-۱۳۵۷)، ص۱۴.
  2. خاطرات دکتر حسن روحانی (انقلاب اسلامی ۱۳۴۱-۱۳۵۷)، ص۱۴ و ص۱۵، ص۲۳؛ «زندگی‌نامه»، سایت رسمی حسن روحانی.
  3. خاطرات دکتر حسن روحانی (انقلاب اسلامی ۱۳۴۱-۱۳۵۷)، ص۱۳ تا ص۱۶.
  4. خاطرات دکتر حسن روحانی (انقلاب اسلامی ۱۳۴۱-۱۳۵۷)، ص۲۶۴ تا ص۴۱۱؛ «زندگی‌نامه»، سایت رسمی حسن روحانی.
  5. خاطرات دکتر حسن روحانی (انقلاب اسلامی ۱۳۴۱-۱۳۵۷)، ص۴۵۰ تا ص۴۵۹؛ «زندگی‌نامه»، سایت رسمی حسن روحانی.
  6. خاطرات دکتر حسن روحانی (انقلاب اسلامی ۱۳۴۱-۱۳۵۷)، ص۴۶۲ تا ص۵۲۵.
  7. «ماجرای لقب امام برای بنیانگذار انقلاب»، سایت رسمی حسن روحانی.
  8. «زندگی‌نامه»، سایت رسمی حسن روحانی.
  9. «زندگی‌نامه»، سایت رسمی حسن روحانی.
  10. «زندگی‌نامه»، سایت رسمی حسن روحانی.
  11. خاطرات دکتر حسن روحانی، ج۱، ص۱۴ـ۱۸.

منابع